خدای را سوی صیاد عرض حال بدارید

که تا بکی بنشیند کبوتری لب بامی

بیاد خسته دلی ده بباد نفخه زلفی

ز سر گرانی زلف ار به کلبه ای نخرامی

که چند مرغ اسیری بود به گوشه دامی

چه خوش بود که ببینم شبی به خلوت اسرار

نشسته دلبر مهر و نهاده شیشه و جامی