این بار از غزل کاش بشنوی

هر وقت می نشستی به پیشانی ات عرق...

من با زبان شاعری حرف می زنم

با این ردیف و قافیه های اجق وجق

دیگر دلم به این همه غم نیست مستحق

من رفتنی شده، تو زبان باز کرده ای

آن هم فقط همین که: برو در پناه حق!