در هر غروب جمعه دلم پا به پای تو

پیدا نباشد آینه وار ای رفیق شعر

ای انتهای شاعری ام ابتدای تو

از خود رها به خانهء «پروانه»می رود

یادت که هست کنج حرم ،روبه روی عشق

گفتم تمام حرف دلم را برای تو

با خط غم ،میان گهر شاد سینه ام