یادت که هست کنج حرم ،روبه روی عشق

ای انتهای شاعری ام ابتدای تو

از خود رها به خانهء «پروانه»می رود

در هر غروب جمعه دلم پا به پای تو

گفتم تمام حرف دلم را برای تو

با خط غم ،میان گهر شاد سینه ام

شعری نوشته ام به امید رضای تو