ز دیدن رخ خورشید چشم حربا را

اگرچه نقطه ز بایافت رتبه ی امکان

ولی بنقطه شناسند عارفان، بارا!

مکن ملامتم از عاشقی که نتوان بست

ز کوی دوست مگر میرسد نسیم صبا

که پر ز نافه ی چین کرده کوه و صحرا را؟

کمینه چاکری ازبندگان پیر مغان