بیک اشاره کند زنده صد مسیحا را

ز کوی دوست مگر میرسد نسیم صبا

که پر ز نافه ی چین کرده کوه و صحرا را؟

کمینه چاکری ازبندگان پیر مغان

روا مدار که هر دم بیادروی گلی

چو غنچه چاک زنم جامه ی شکیبا را

بصد فسانه و افسون نمی کند بیرون