روز، افغان و سحر، ناله و شب، فریادست

دامن دشت گر از ناله ی مجنون خالیست

کمر کوه پر از زمزمه ی فرهادست

روزگاریست که بی روی تو کار من و دل

پیش سجاده نشینان سخن از باده مگوی

زاهد و ترک ریا، غایت استبعادست(۱)