بزیر حلقه ی آن زلف مشکبر افتاد؟

دلی که در خم آن زلف تا بدار افتاد

چو شبروان، سرو کارش بشام تار افتاد

هوا عبیر فشان شد، مگر گذار سبا

بدام زلف تو تنها نه من گرفتارم

درین کمند بلا، همچو من،هزار افتاد

دگر نه پای طلب دارم و نه دست سبب