هوای طوبیم از سر برفت، خواجه مرا

که آن بماند ز رفتار و این ز کار افتاد

فغان و ناله برآمد ز بلبلان چمن

بباغ، دامن گل چون بدست خار افتاد

بسر چو سایه ی آن سرو جویبار افتاد

ز دست شاهد شیرن دهان شکر لب

بکام طبع، می تلخ، خوشگوار افتاد