کسی که عشق نورزید و ذوق می نچشید

بسر چو سایه ی آن سرو جویبار افتاد

ز دست شاهد شیرن دهان شکر لب

بکام طبع، می تلخ، خوشگوار افتاد

درین زمانه، عزیزان از چشم یار افتاد

مگوی نکته ی توحید را بکس وحدت

ازین معامله منصور خود بدار افتاد