می در بهار صیقل دلهای آگه است

می خور که هر که می نخورد فصل نوبهار

پیوسته خون دل خورد از دست روزگار

از دست یار خاصه بآهنگ چنگ و تار

در عهد گل ز دست مده جام باده را

کاین باشد از حقیقت جمشید یادگار