صحن چمن چو وادی ایمن شد ای عزیز

از دست یار خاصه بآهنگ چنگ و تار

در عهد گل ز دست مده جام باده را

کاین باشد از حقیقت جمشید یادگار

گل برفروخت آتش موسی ز شاخسار

هر ملک دل که لشکر عشقش خراب کرد

بیرون کشید عقل و ادب رخت از آن دیار