دیوانگان عاقل و مستان هوشیار

هر ملک دل که لشکر عشقش خراب کرد

بیرون کشید عقل و ادب رخت از آن دیار

آموختند مستی و دیوانگی مرا

جانهای پاک بر سر دار فنا شدند

تا زین میانه سر «اناالحق» شد آشکار

ای شیخ پا بحلقه ی دیوانگان منه