که کند صاحب میخانه برویم در، باز

یا که بیهوده مران نام محبت به زبان

یا چو پروانه بسوز از غم و با درد بساز

آنقدر حلقه زنم بر در میخانه ی عشق

هرکه شد معتکلف اندر حرم کعبه ی دل

حاش لله که بود معتکف کوی مجاز

مگذارید قدم بیهده در وادی عشق