سی سال لاف مهر زدم تا سحرگهی

خوردیم آب بیخودی از جویبا عشق

مستان عشق را به صبوحی چه حاجت ست

زیرا که درد سر نرساند، خمار عشق

واشد دلم چو گل، زنسیم بهار عشق

فارغ شود ز درد سر عقل، فلسفی

یک جرعه گر کشد ز می خوشگوار عشق