گرد خودی و زنگ دوئی رازدوده ایم

پا از گلیم کثرت عالم کشیده ایم

خود تکیه ما ببالش وحدت نموده ایم

با صیقل ریاضت از آیینه ی ضمیر

زاهد برو که نغمه ی منصوری از ازل

ما بر فراز دار فنا خوش سروده ایم

بهر قبول خاطر خاصان بزم دوست