ما بر فراز دار فنا خوش سروده ایم

با صیقل ریاضت از آیینه ی ضمیر

گرد خودی و زنگ دوئی رازدوده ایم

زاهد برو که نغمه ی منصوری از ازل

بهر قبول خاطر خاصان بزم دوست

کاهیده ایم از تن و بر جان فزوده ایم

نادیده های چند ز دلدار دیده ایم