فضای سینه شد از سر غیب مالامال

که مست میشود از من شراب و جام و سبو

بخویش هرچه نظر میکنم تو می بینم

که خالی از تو نبینم بخویش یکسر مو

ولی بکس نتوان گفت رازهای مگو

بحسن خلق بیارای خود که ره ندهند

بکوی دوست کسیرا که نیست خوی نکو