بحسن خلق بیارای خود که ره ندهند

که خالی از تو نبینم بخویش یکسر مو

فضای سینه شد از سر غیب مالامال

ولی بکس نتوان گفت رازهای مگو

بکوی دوست کسیرا که نیست خوی نکو

به نیش هجر گرت سینه چاک گشته منال

که عاقبت شود از رشتۀ وصال رفو