بکوی دوست کسیرا که نیست خوی نکو

فضای سینه شد از سر غیب مالامال

ولی بکس نتوان گفت رازهای مگو

بحسن خلق بیارای خود که ره ندهند

به نیش هجر گرت سینه چاک گشته منال

که عاقبت شود از رشتۀ وصال رفو

بیان عشق ز یک نکته بیشتر نبود