به نیش هجر گرت سینه چاک گشته منال

ولی بکس نتوان گفت رازهای مگو

بحسن خلق بیارای خود که ره ندهند

بکوی دوست کسیرا که نیست خوی نکو

که عاقبت شود از رشتۀ وصال رفو

بیان عشق ز یک نکته بیشتر نبود

رضای دوست چو خواهی مراد خویش مجو