ز روی زرد و لب خشک و چشم تر پیداست

که عین شرک بود لا اله الا الله

گر آفتاب حقیقت بتابدت در دل

دمد ز مشرق جانت هزار کوکب و ماه

نشان عشق چه حاجت بشاهدست و گواه

بکیش اهل حقیقت جز این گناهی نیست

که پیش رحمت عامش، برند نام گناه