ولی ز غنچه دهانی تو تنگتر داری

رخی چو لاله و زلفی چو مشک تر داری

لبی چو غنچه، دهانی پر از شکر داری

ز تنگی دهن غنچه، عقل حیران است

ترا که گوش بنای نی ست و نغمۀ چنگ

چسان ز نالۀ شبهای من خبرداری؟

بدست هجر سپردی مگر عنان وصال