ترا که گوش بنای نی ست و نغمۀ چنگ

لبی چو غنچه، دهانی پر از شکر داری

ز تنگی دهن غنچه، عقل حیران است

ولی ز غنچه دهانی تو تنگتر داری

چسان ز نالۀ شبهای من خبرداری؟

بدست هجر سپردی مگر عنان وصال

که رنگ زرد و لب خشک و چشم تر داری؟!