سالها حلقه زدم بر در میخانه ی عشق

یافتم در سر کوی تو عجب پا و سری!

آنچه خود داشتم اندر سر سودای تو رفت

حالیا بر سر راهت منم و چشم تری

تا بروی دلم از غیب گشودند، دری

هرکه در مزرع دل تخم محبت نفشاند

جز ندامت نبود عاقبت او را ثمری