تا بروی دلم از غیب گشودند، دری

آنچه خود داشتم اندر سر سودای تو رفت

حالیا بر سر راهت منم و چشم تری

سالها حلقه زدم بر در میخانه ی عشق

هرکه در مزرع دل تخم محبت نفشاند

جز ندامت نبود عاقبت او را ثمری

خبر اهل خرابات مپرسید از من