آنقدر ماند که رنگ آشنا بازد برنج

آسمان دشت پر گرد است از پای نشاط

تا به رهواری که صبر ماست می تازد برنج

گر بکار خصم آید گو که: در رویای سبز

ور بکام دوست گردد گو: به شالیزار سرخ

قطره قطره خون ما را نوش جان سازد برنج

ناز پرورد سرود شاعران شهر نیست