ور بکام دوست گردد گو: به شالیزار سرخ

تا به رهواری که صبر ماست می تازد برنج

گر بکار خصم آید گو که: در رویای سبز

آنقدر ماند که رنگ آشنا بازد برنج

قطره قطره خون ما را نوش جان سازد برنج

ناز پرورد سرود شاعران شهر نیست

برخود از شعری که ((شیون)) سر کند نازد برنج