ستواریت را ستودم با لهجه ی کوهی خویش

بالا بلندی مقاوم در ورطه ی چند و چونی

بی مرز و خط ناپذیری چون روح پاک پرنده

ما را ببال سحر آه تا ناکجا رهنمونی؟

زان پیشت از سینه آهی برخیزد از سرنگونی

آتشفشانگونه فریاد تا کی خود از دل برآری

اینک که با خشم خاموش سرمای سخت درونی