آتشفشانگونه فریاد تا کی خود از دل برآری

ما را ببال سحر آه تا ناکجا رهنمونی؟

ستواریت را ستودم با لهجه ی کوهی خویش

زان پیشت از سینه آهی برخیزد از سرنگونی

اینک که با خشم خاموش سرمای سخت درونی

بومی تر از مهر و ماهی بر گستراکی که ابریست

آری بلند آسمانا ناید ز تو این زبونی