بومی تر از مهر و ماهی بر گستراکی که ابریست

زان پیشت از سینه آهی برخیزد از سرنگونی

آتشفشانگونه فریاد تا کی خود از دل برآری

اینک که با خشم خاموش سرمای سخت درونی

آری بلند آسمانا ناید ز تو این زبونی