انگار پس پنجره پاییز دگر بود

در هیچ دلی سوز مرا خوش ننشاندم

این غمزده را با همه پرهیز دگر بود

گل بی تو دماغ چمنی تازه نمی کرد

چون باد من از غنچه دهانی نگذشتم

بی پرده گل بوسه ی تو چیز دگر بود

بزمی نتوانست بگیرد عطش از من