در خاک بغضم بذر اندوهی نکارد

وقتی نگاهم می کنی انگار موجی

این تشنه ماهی را به دریا می سپارد

ای کاش می شد دست خونگرم نوازش

شیون چنان رنگ فراموشی گرفتم

غم هم اگر بیند مرا خاطر نیارد