خجسته قمری شعر مرا زغن کردند

ز چشمم آینه هایت مگر بیندازند

کتان کهنه ی مهتابی ات به تن کردند

شکوه نغمه ی من رنگ و بوی نوحه گرفت

از اینکه خار عطشکامی ات نیازارد

به پیشواز تو در هر قدم چمن کردند

چه زود روح بیابان دمیده شد در تو