تا در چرای سبزه ها آهو زبان فهمم شود

در خلقتم آدم فریب حوای گندمخواره ای

زانو به زانوی زمان پهلو نشینم با زمین

در من شناور لحظه ها چون بی ثمریخپاره ای

بازآفریدم واژه را در دفتر جوباره ای

با شبروان سر می کنم در خرقه وار بی سری

از هاله ی آه سحر بر سر مرا دستاره ای