با شبروان سر می کنم در خرقه وار بی سری

در من شناور لحظه ها چون بی ثمریخپاره ای

تا در چرای سبزه ها آهو زبان فهمم شود

بازآفریدم واژه را در دفتر جوباره ای

از هاله ی آه سحر بر سر مرا دستاره ای

در جلجتای جان من هر دم اناالحق زن درخت

بر نیل گلبانگم روان نوزاد بی گهواره ای