از من تواضع چون سپر در یورش سرنیزه نیست

از هاله ی آه سحر بر سر مرا دستاره ای

در جلجتای جان من هر دم اناالحق زن درخت

بر نیل گلبانگم روان نوزاد بی گهواره ای

بردار خونم سربدار سرکش تر از فواره ای

شیون مبادا دم زنی با همدمان بی درد عشق

پندار عاشق مردنت از زندگی انگاره ای