که در نی نفست بیدلان هوا بکنند

یله به خاک تو پهلو زنند گله ی سیر

به سایه سار خیال تو خوابها بکنند

خدای را مشو از راه همنوایی عشق

ترا به گاوچر میل هر علفخواری

همین به سایه ی تسلیم خود رضا بکنند

تو اهل ریشه نئی خاک را زمین بگذار