تو اهل ریشه نئی خاک را زمین بگذار

که در نی نفست بیدلان هوا بکنند

ترا به گاوچر میل هر علفخواری

همین به سایه ی تسلیم خود رضا بکنند

که این تکیده تنان ریشه نابجا بکنند

کدام ریشه چه دشتی تو اهل پروازی

مکن که با تو از این دست ناروا بکنند