کنجی و عشق و دلقی ما از کجا و خلقی

خط خوان کیست این جا کاین سطر را بخواند

نقشش ز زعفران است وین سطر سر جانست

هر حرف آتشی نو در دل همی نشاند

لیک او گرفته حلقی ما را همی کشاند

بی دست و پا چو گویی سوی وییم غلطان

چوگان زلف ما را این سو همی دواند