چوگان زلف ما را این سو همی دواند

کنجی و عشق و دلقی ما از کجا و خلقی

لیک او گرفته حلقی ما را همی کشاند

بی دست و پا چو گویی سوی وییم غلطان

چون این طرف دویدم چوگانش حمله آرد

سوی خودم کشاند این سر بگو کی داند

هر سو که هست مستم چوگان او پرستم