ای بغل آیینه تن آغوش ها بگشادی ام

حس نزدیکی آهو بوده ام با خون دشت

در میان حلقه ی آب و علف بنهادی ام

چشمهای مهربانی از نظر دورم نداشت

چیست در رویای بادآواز شب هنگام عشق

آبشار زلف تو بر شانه ی شمشادی ام

سنگ بودم مردگی می رفت تا خاکم کند