زلال جامه شدی نه خدا ... بلور شدی

از این گریوه مگر تنگه تنگه بگریزی

غبار قافله ی گردباد دور شدی

تراش بوسه گرفتی چو شبنم از لب عشق

درآمدی به تماشای روشنایی خویش

به چشم آینه ها غایب از حضور شدی

تن تو این همه لاله نداشت وقت بهار