تو به اندازه ی تنهایی من جا داری

ای دوست که ظرفیت دریا داری

می شود از ستم ثانیه ها در تو گریخت

غفلت قله فراموشی صحرا داری

هرچه جاریست پر از سرکشی سایه ی توست