آسمانگیر تر از پنجره بودیم و گذشت

خلوت نخلی و از زمزمه خرما داری

همه با اهل نظر چشم تو جز راست نگفت

نفسی شسته تر از آینه ی ما داری

مگرم باز به پرسیدن گل واداری

به دو چشمت که در آیینه ی آفاق خیال

مثل پرواز دو گنجشک تماشا داری