در منش ریز که چون جام، تمامی دهنم

مگرم باز به پرسیدن گل واداری

به دو چشمت که در آیینه ی آفاق خیال

مثل پرواز دو گنجشک تماشا داری

در سبوی نفست خلسه دوبالا داری

می خزی در پس اوهام همه کودکی ام

هله خلخال مه خاطره در پا داری