در سبوی نفست خلسه دوبالا داری

به دو چشمت که در آیینه ی آفاق خیال

مثل پرواز دو گنجشک تماشا داری

در منش ریز که چون جام، تمامی دهنم

می خزی در پس اوهام همه کودکی ام

هله خلخال مه خاطره در پا داری

مدد از باطن آن پیر بگیرم که ستوده