ای عشق هنگامه پیشه، دستی برآور چو تیشه

پیراهن شسته ی گل بر ریسمان نظاره

بذر بلورم دریغا درخاک دستانت، اما

باران چه خواهد سرودن دردفترسنگ خاره!

زخمی! به سنگ تنم زن، تا وارهم چون شراره

دست من این شاخه ی تر،این سرکش نوبرآور

بگذار خاطر نیارد، پاییز خود را دوباره