بگذار خاطر نیارد، پاییز خود را دوباره

ای عشق هنگامه پیشه، دستی برآور چو تیشه

زخمی! به سنگ تنم زن، تا وارهم چون شراره

دست من این شاخه ی تر،این سرکش نوبرآور

گفتی:چه تعبیرت ازمن؟ گفتم که: درشعر ((شیون))

ازآن نخستین فراموش تا آخرین یاد واره!!