وآفتاب زمستان که میزد آنجا پر

پرنده های من آری_پرنده های جوان

پر از غرور پریدن پر از سرور سفر

هنوز لانه ی شان بوی دور دستان داشت

چه بودم آه درختی به کوه لم داده

برای صبر زمستانی ام شکوفه ظفر

شکست پشت و ندانستم از کجا خوردم